"Nooit meer een stap over de drempel van het ziekenhuis, had ik besloten. Dan nog liever dood."
Bijgestaan door hulphond Rollo, een verzameling interne deelpersonen door een dissociatieve identiteitsstoornis, een groep supporters en een flinke dosis zelfspot, gaat Roos de uitdagingen in haar leven aan.
Na een jeugd met vroegkinderlijk trauma en traumatische ziekenhuiservaringen besluit ze: nooit meer een stap over de drempel van het ziekenhuis. Tot er een bobbel in haar nek verschijnt. De onzekerheid of het kanker is, blijkt uiteindelijk nog angstaanjagender dan het ziekenhuis zelf.
Roos krijgt de diagnose lymfeklierkanker, langzaam groeiend en niet te genezen. Ze leert leven met kanker als chronische ziekte. Tot haar eigen verrassing blijkt dit proces ook ruimte te geven voor herstel van haar dissociatieve stoornis.
Tijdens haar ziekenhuisbezoeken observeert Roos scherp de interacties met zorgprofessionals. Steeds met dezelfde vraag in haar achterhoofd:
Wat kan ik, en kunnen anderen, hiervan leren?
Ze deelt herkenbare anekdotes en reikt praktische inzichten aan voor alles wat lastig kan zijn aan medische afspraken. Daarmee is dit boek niet alleen waardevol voor patiƫnten en naasten, maar ook voor (aankomende) zorgprofessionals als aanleiding tot reflectie en gesprek.
Tegelijkertijd is een persoonlijk, eerlijk en soms pijnlijk boek, geschreven met humor en zelfspot. op Roosachtige wijze.
Over de auteur
Roos Steen (1985) werkte als arts-based researcher bij het lectoraat GGZ en Samenleving aan Hogeschool Windesheim en was docent in de leergang Ervaringsdeskundigheid bij zorgprofessionals. In 2021 kreeg zij lymfeklierkanker. Sindsdien is het haar missie om de zorg traumasensitiever te maken en erkenning te bieden aan mensen die (vroegkinderlijk) trauma hebben meegemaakt. Ze schrijft hierover op
.