Twaalf jaar en opgesloten in het klooster van het kwaad

Maureen Sullivan was pas twaalf jaar oud toen ze haar leraar toevertrouwde dat haar stiefvader haar mishandelde en seksueel misbruikte. In haar donkerste nachtmerries had ze nooit kunnen bedenken dat zijzelf daarvoor gestraft zou worden. Binnen vierentwintig uur werd Maureen uit haar huis en bij haar geliefde oma vandaan gehaald en naar het Magdalenawashuis in New Ross, Wexford gestuurd, dat werd geleid door de kloosterorde The Good Shepherds. Ze kreeg te horen dat ze daar onderwijs zou krijgen, maar in plaats daarvan werden haar de weinige bezittingen die ze bij zich had afgenomen en werd ze gedwongen tot zwaar werk. Ze moest kleding wassen en vloeren schrobben onder onmenselijke en meedogenloze omstandigheden. Ze mocht niet praten, kreeg nauwelijks genoeg te eten en werd vaak zelfs drinkwater ontzegd. Het kind werd genadeloos mishandeld door de nonnen en tijdens bezoeken van overheidsinspecteurs verborgen in een ondergrondse tunnel. Niemand mocht getuige zijn van de gruweldaden die de nonnen haar aandeden. In dit aangrijpende verhaal vertelt de onverschrokken Maureen over haar pijnlijke tocht van een gruwelijk gewelddadig ouderlijk huis naar een koud en wreed Magdalenawashuis, en over haar lange, wanhopige strijd voor vrijheid en gerechtigheid.